Even…

Ik schrijf momenteel niet zoveel… Er gebeurt wel echt heel veel! Misschien daarom, is het wat stiller…

Lichamelijk voel ik me al ruim een week behoorlijk belabberd, qua energie. Ik heb het, maar de downsides zijn er even veel meer. Dat ik met een uitgeput hoofd en lijf toch even opsta, om te koken, en vervolgens weer instort, op de bank.
Er is van alles aan de gang, in mijn leven, in andermans leven, in het universum, in de wereld.
Persoonlijk zijn de deze eerste 3+ maanden van dit jaar een rollercoaster geweest. Wanneer niet 😉 .
Inschrijven eigen bedrijf, vakantie plots, nieuwe woning, verhuizen dus ook, studie nog altijd, overlijden van mensen, uwv keuring. En nu, uit noodzaak wéér een verhuizing… 2 dus binnen 3 maanden tijd.
Ik ga naar een hele fijne plek, een echte thuisplek, eigen huisje, schattig en lief, met tuin. Waar ik me eindelijk met de aarde kan verbinden, geneeskruiden kan laten groeien, groenten en mooie bloemen, om de bijen te ‘blijen’.

En ik…voel me even helemaal op. Op dit moment. Het is een uitdaging, mentaal, om alles los te laten. Dat is het altijd, en nu even anders toch. Ik ben momenteel bezig om te overleven lijkt het soms, zo voelt het, op m’n energie. Mijn paar uurtjes voor mijn werk, eigen werk, schieten er veel bij in… Ik houd gewoon niks over…even… Daar ga ik vanuit, even.
Want het is een proces, en ik merk dat ik me, even, niet meer uit, naar buiten toe… Nauwelijks. Want wie zit er te wachten? Op een oh ze is weer moe verhaal…en kan even niet? Na 6 jaar weten we het wel…

Dus ja, dan doe ik mezelf wat geweld aan, door op te kroppen. 😉
Want ik weet, ik voel me dírect beter als ik me uit. Zo werkt het, bij mij. Het is veel, in mijn leven, en ik vul in dat mensen om me heen er zo ondertussen wel genoeg van hebben. Dat doe ik, zo heel soms. Misschien omdat ik er zelf wel moe van word, op die momenten, dat riedeltje….
Niemand ziet het, onzichtbaar ziek heet het ook wel, en ook ik laat het soms ver weg, van zichtbaar. Bewust en onbewust. Ik doe heel hard mijn best, altijd, en ben al ver gekomen! In mijn wereld heel ver. In de wereld van iemand die de hele dag energie heeft, muizenstapjes. En door al mijn verhalen, op FB bijvoorbeeld, lijkt het volgens mij soms alsof ik gewoon normaal meedraai. Fijn ergens, maar niet de realiteit.
Want de realiteit, zeker nu even ten opzichte van de laatste maanden, is naast de ‘moetjes’ veel liggen, veel moe en weer uitgeput en weer moe (is een verschil).
En even, wil ik er vandaan….
Net als van mijn hoofd…ook even…
Even niks… Even rust… Even liefde… Even zijn… In stilte, in rust, in overgave aan….

En dan, kom ik weer op, als een bloem in het voorjaar, die zijn hoofdje naar de zon draait, en zegt:” ik straal zon, ik straal! En ik heb heel veel plannen en heel veel dromen. En ik ga ze állemaal waarmaken! Állemaal!” Waarop de zon als antwoord terug straalt, en met een liefdevolle glimlach, mijn lichaam vult met licht.

Namasté ❤

20140409-191708.jpg

Advertenties

Vroege vogel…solidair aan opkomende zon

Daar stond ik dan, om 7u naast mijn bed… Al weken word ik geregeld bij zonsopgang (voor 6u dus..) wakker, om het grootste deel nauwelijks nog te slapen. En als ik dan weer in slaap val op gegeven moment en de wekker gaat voel ik me zoo beroerd en niet klaar om uit bed te komen.
Dus op gegeven moment dacht ik, wat moet ik hier nou mee!?!
If you can’t fight it, go with it?…
Opstaan…?
Nou, ik dacht, dan maar opstaan proberen vanaf nu, zie ik wel wat de dag voor me in petto heeft op deze manier. Ik word niet voor niks wakker denk ik…!?
Vervolgens werd ik niet meer wakker-wakker rond die tijd ;-). Zul je altijd zien!
Tot vanochtend, weer… Na niet zulke beste slaapnachten. Inslapen moeite mee etc. Deze week is sowieso qua klachten niet echt mijn beste energieweek… Maar goed, ik lag wakker en dacht, zal ik mijn voornemen eens serieus nemen en opstaan? Ik zag het wel zitten :-). Opstaan, en yoga in de serre doen!

Ik in mijn halve slaapkloffie door de tuin met muziek in handen, mooie cd opgezet en oefeningen voor mijn neus.
Dat ik zo stijf als een hark ben, leuke confrontatie steeds hiermee ;-).
Maar,
Het was,
…..
Heerlijk! Echt, heerlijk.
Het tijdstip zo vroeg in de ochtend vind ik sowieso heerlijk. Vroeger was ik al een vroege vogel, een echt ochtendmens. Dat is nu voor een ‘ME-er’ nog steeds zo met mijn 9u opstaan geloof ik ;-). Maar het allerlekkerste is de energie als de zon opkomt en iedereen nog ligt te slapen… Het liefste zou ik dan opstaan en wandelen door het bos, of yoga doen kwam ik vandaag achter.
Nu nog even een berg energie dagelijks hebben om niet daarna een moeie/uitgeputte dag te hebben…
Na de yoga in bed gekropen, ontspannen en viel weer in slaap. Maar had maar 3 kwartier omdat ik had afgesproken even mee naar een winkel te gaan…
Ja, dan lag ik er na 13u dit keer weer in, en erg fit niet geweest.

Maar toch, die yoga in de ochtend…., het deed me goed.
Zou mooi zijn, als ik daarmee mezelf zou kunnen versterken, en dat het steeds makkelijker gaat en ik steeds een beetje langer de dag vol kan houden!
Stap voor stap…
Hoe gaat dat ook al weer? Stap voor stap? :-p

De dagen zijn mooi, deze dagen zijn bijzonder, een ontdekkingstocht vol nieuwe wegen die verkenning vragen, aftasting, leren en zien en ervaren.
Ik houd het niet meer bij, wat komt dat komt. Ik verwonder me dagelijks. Ik irriteer me ook dagelijks voor het eerst weer, aan dat ik nog steeds tegen beperkingen aan loop, en vervolgens heb (en zoek) ik weer alle vertrouwen. Een week van vallen en opstaan, net als de zon opkomt en onder gaat… En altijd weer opkomt!

20130607-211709.jpg

20130607-211634.jpg

La France en een retourtje terug naar mij! :)

Dag 2 in de avond, onder de warmtelamp. Bewolkte en een vrij frisse ochtend gehad na regenachtige momenten gisteren. Gelukkig uiteindelijk weer zon, toen ik inmiddels in bed lag… 😉 De slaap liet op zich wachten dus trok mijn bed uit en warempel, de zon! Meteen bikini aan en nog uur op ligbed van de zon genoten voor ik weer m’n bed in kroop.
Later weer opgestaan en zag nog zon uit het raam dus zelfde stappen meteen herhaald. Met 5 min in de zon was de zon weg…!?!
Wandelen dan maar. En oh….wat een plaatje, mooie huisjes, op de heuvel, uitzicht over uitgestrekte vergezichten vol idealistische denkbeelden en romantiek. Hoe prachtig.
Deze dagen, in deze contreien, doen allerlei herinneringen naar boven halen, van reizen en vakanties welke ik heb gemaakt. Van Australische boerderij levens naar kusten in Mexico en binnenlanden van Canada. Tussendoor nog Portugese avonturen gemengd met Ecuadoriaanse en Peruaanse enzovoorts…
Wat een rijkdom, wat een luxe, zulke mooie omgevingen al mogen aanschouwen. Voor altijd in mijn geheugen gegrift, dat weet ik zeker. Avonturen, dromen, wensen kwamen samen.
En nu, met deze vakantie in Zuid Frankrijk in de heuvelen van Frejus, raak ik enthousiast. Om weer te reizen. Ik voel weer hoe het is, ‘buitenland’, waar alles natuurlijk fijner is ;-). Mijn laatste alleen-avontuur is alweer 4,5 jaar geleden. Het zal niet mijn laatste zijn, dat weet ik zeker.

Net genoot ik van een zonsondergang, over de lagen van moeder natuur, lagen van bebossing en heuvelen in de verte. Elke laag zijn eigen kleurnuance en gloed… Met de zon, die steeds warmer kleurde. De lucht die in zijn sporen volgde, met zachte strelende wolkformaties, als een waaier, vanuit de plek waar de zon gedag ging zeggen verspreid. Werkelijk prachtig!
En krachtig, toen ik op de pilaar voor het huis toeschouwer mocht zijn, een deelgenoot. Letterlijk voelen stromen…
Nu zit ik onder de luifel, de kikkers hebben hun concert gehouden, de krekels zijn in volle gang, thee staat naast me, de kaarsjes branden, de lucht maakt zich op voor complete duisternis, helder donkerblauw, waar straks de eerste sterren verschijnen mogen.

In stilte, ben ik, aanschouw ik, geniet ik.
Van het fenomeen genaamd leven.

Ja, ik ben me zeer bewust, mijn gezondheid is op zijn retour. En dan wel op zijn retour terug naar mij!!!

20130507-212657.jpg

20130513-231100.jpg

Ps. Mijn voeten hebben vandaag de middellandse zee weer eens aangeraakt! 😉